"ادامه"...

پیامبر (ص) می فرمایند: بعداز آنکه جبرئیل مرا به بیت المقدس برد 50پله رادیدم  که برای معراج بر پا شده بود . له ای از نقره و پله ای از یاقوت بود. آنگاه جبرئیل مرا به معراج برد.  در این هنگام من از آن همه قدرت بر خود لرزیدم که جبرئیل مرا در آغوش گرفت و گفت: ای محمد نهراس که تو بزرگوارترین مردم نزد خداوند هستی.

بنابر این با جبرئیل حرکت کردیم تا به مکان هوا رسیدیم. در آن هنگام دیده ام از آنچه دیده بود متحیر شد؛ ملائکه ای که جز خداوند توان شمردن آنها را نداشت و آنها خداوند را تسبیح و تقدیس میکردند، وبا هزار زبان اورا ستایش می نمودند و ستارگان رادیدم که مانند چراغهایی آویزان بودند. در حالی که کوچکترین آنها مانند کوهی بود.

جبرئیل گفت ای محمد در این مکان دو رکعت مقابل ملائکه هوا به نماز بایست. در آن هنگام ملائکه هوا به چندین صف ایستادند و من در جلوی آنها رفتم و دو رکعت به پیش نمازی با آنها به نماز ایستادم. سپس جبرئیل مرا به آسمان مرتفع ساخت و از ملائکه این آسمان خواست که درب را برایم بگشایند.

جبرئیل به ملائکه گفت: حبیب خداوند جهانیان با من است . آنگاه درب برایمان گشوده شد . آسمانی بود از دخان که به آن (( الرفیعه )) گفته می شد . سپس به خازن آسمان دنیا نگاه کردم ملکی عظیم الخلقه بود که روی صندلی نشسته بود و هفتاد هزار ملک در اختیار او بودند وهر ملکی هفتاد هزار زبان داشت وهر زبان خداوند را به هزار زبان (گفتاری) تسبیح می کرد ودر دست هر ملک خنجری بود هرگاه کسی از مردم زمین عصیان کند، ندا میدهند که فلان پسر فلان عصیان را کرده است . پس خداوند بر او خشم میگیرد وملائکه از غضب خداوند بر او خشم میگیرند. واگر از خداوند طلب آمرزش نموده، توبه میکرد ملائکه توبه و استغفارش را می شنوند وندا میدهند که خداوند از فلان راضی شده است . وزنان نز مانند مردان.

اعمال بندگان به آسمان دنیا که اسماعیل در آن جای دارد منتقل می شود . و اسماعیل اعمال مردم را در روز با دست راستش و در شب با دست چپ می نویسد.

سپس در بین افلاک سیر کردیم ،به آسمان دنیا نگاه کردم ستارگان رادیدم که مانند فانوس آویزان هستند و ملکی را دیدم که نیمی از آتش ونیمی از یخ بود که نه آتش یخ را ذوب می کرد ونه یخ آتش را خاموش می کرد  وهزار سر داشت وهر سری هزار چهره و در هر چهره هزار دهان ودر هر دهان هزار زبان وبا هر زبان خداوند را به هزار زبان ستایش می نمود درحالی که زبانها هیچ گونه شباهتی به هم نداشتند واز جمله تسبیحاتشان: سبحان الله و بحمده  ای الفت بخش بین یخ و آتش الفت ببخش بین بندگان مومنت.

 و در بین آنها ملائکه ای را دیدم که سوار بر اسب های نشلن دار بودند و خنجری در دست ئشمشیری به کمر داشتند. گفتم اینها کیستند ای جبرئیل؟ گفت ای محمد (ص) اینها اهل بهشت خداوند  در آسمان دنیا هستند که خداوند بای نصرت تو درجنگها آفریده است.

سپس به دو مرد عظیم الجثه وشبیه یکدیگر که روی صندلی ای از نور نشسته بودند ، برخوردیم .

گفتم ای جبرئیل این ها کیستند؟ گفت یحیی بن زکریا و عیسی بن مریم (ع) هستند. پس به آنها نزدیک شدم وسلام کردم آنها نیز سلامم راپاسخ دادند و گفتند مرحبا برپیامبر ناصح و حبیب صالح ، خداوند به تو پاداش خیر دهد.

آنگاه جبرئیل گفت : جلو برو تا به پیش نمازی تو ، بر طبق دین محمد(ص) و امت ابراهیم دو رکعت نماز به جا آوریم... 

نوشته شده در دوشنبه دوازدهم اردیبهشت 1390ساعت 19:54 توسط محبوبه| |